O Towarzystwie
NOWOŚCI NA STRONIE:
PONADTO, MIĘDZY INNYMI:
| W kręgu kultury: | Ewa Kocój – „Muzeum wsi w Bukareszcie” |
| Wspomnienia i relacje: | Tadeusz Gaydamowicz – ”Moje wspomnienia z uchodźstwa w Rumunii w latach 1939 – 1945” |
| Z życia Kosciołów: | Arkadiusz Cendrowski – ,,Z życia Kościołów w Rumunii – luty 2008″ |
| OD AUTORÓW STRONY: |
   |
Rumunia jest krajem o trudnej historii i złożonej teraźniejszości; krajem, który – według określenia Mircei Eliadego – był „pomostem” między Bizancjum i Zachodem, między światem słowiańskim, orientalnym i śródziemnomorskim.
Dążymy do ukazania prawdziwego obrazu Rumunii. Sądzimy, że jedynie rzetelna informacja, uczciwa dyskusja oraz współdziałanie mogą zmienić wizerunek państwa, traktowanego dziś przez Polaków jako terra incognita, – egzotyczna, obrosła mitami kraina. Dzieje kontaktów między naszymi narodami świadczą, że niezależnie od układów politycznych w Europie, potrafiliśmy być partnerami. Partnerami różniącymi się od siebie, ale przecież darzącymi się respektem i pomagającymi sobie w potrzebie.
Towarzystwo Polsko-Rumuńskie w Krakowie pragnie stać się platformą wymiany informacji, dyskusji oraz uczciwej konfrontacji poglądów. Odnosząc się do przeszłości oraz opisując teraźniejszość, chcemy budować przyszłość opartą na prawdzie i tworzyć warunki współpracy. W niewielkich enklawach na terytorium dzisiejszej Rumunii, Mołdawii oraz Ukrainy do dziś żyją obok siebie Polacy, Rumuni, Ukraińcy, kontynuując dawną, wielonarodowościową tradycję. Na terenach tych nigdy nie było poważniejszych konfliktów narodowościowych; nie zapominajmy, że mamy nie gorsze niż Europa Zachodnia tradycje współżycia etnicznego. To jest spuścizna, na której można budować przyszłość.
Rola Krakowa zawsze była wyjątkowa w polsko-rumuńskich stosunkach kulturalnych. Nie umniejszając w niczym roli i wagi innych ośrodków polityczno-kulturalnych, zauważamy, że stosunki rumuńsko-krakowskie wyróżniają się poprzez swoją ciągłość i natężenie [...] Obok Rumunów, zwłaszcza Mołdawian, ku Krakowowi ciążyli, albo pozostawali z Krakowianami – Polakami i nie tylko Polakami – w ścisłych kontaktach, również Węgrzy i Sasi z Siedmiogrodu i Mołdawii. Kraków był więc punktem styku, miejscem zbliżenia, wymiany wartości, ośrodkiem przyciągającym i promieniującym jednocześnie, był spoiwem, ale też i „katapultą” w zakresie kultury [....]. (Mihai Mitu, Cracovia şi relaţiile culturale româno-polone). Wierzymy, że Kraków jest tym szczególnym miejscem, gdzie próba trwalej i pozytywnej zmiany polsko-rumuńskich stosunków może się powieść. Podejmujemy taką próbę. Wszystkich zainteresowanych zapraszamy do współpracy.
Joanna Porawska
Dodawanie komentarzy wyłączone.