Karpaty Wschodnie
Carpaţii orientali (Karpaty Wschodnie, węg. Keleti-Kárpátok, niem. Ostkarpaten)
Karpaty Wschodnie jako całość stanowią bardzo rozległą grupę górską, ciągnącą się od Przełęczy Łupkowskiej do przełęczy Predeal. Tym samym, oprócz terenów rumuńskich, obejmują one pewną część obszarów Polski (Bieszczady Zachodnie z Pogórzem), Słowacji, Ukrainy (całość Karpat Ukraińskich).
Na terenie Rumunii leży najwyższa część masywu wschodniokarpackiego – Góry Rodniańskie ze szczytem Pietros (2303 m.). Góry Rodniańskie oraz niedalekie od nich Góry Kelimeńskie jako jedyne w rumuńskiej części Karpat Wschodnich przekraczają wysokość 2000 m. Pozostałe pasma rumuńskich Karpat Wschodnich osiągają ok. 1500 – 1800 m.
Krajobraz wykazuje ogromne zróżnicowanie. Pod względem geologicznym rumuńskie Karpaty Wschodnie dzielą się na trzy strefy: fliszową (np. rejon Obczyn Bukowińskich), krystaliczną (np. Góry Rodniańskie) i wulkaniczną (np. Góry Kelimeńskie, Harghita). Znajdują się tu także obszary krasowe, jak np. rejon najsłynniejszego w Rumunii wąwozu Bicaz. Można spotkać także podział na Karpaty Zewnętrzne i Wewnętrzne.
Munţii Gutâi (węg. Gutin)
Góry Gutâi, będące pasmem o średnich wysokościach, leżą na północno zachodnich krańcach rumuńskich Karpat Wschodnich w ich części wulkanicznej. Granice ich stanowią w przybliżeniu: na pólnocnym zachodzie szosa Negreşti Oaş, na północy rzeka Cisa, na północnym wschodzie doliza Izy, na wschodzie gruntowa droga Botiza – Suciul de Sus (za którą wznoszą się góry Ţibleş). Ku południowi góry Gutâi przechodzą w niewysokie pogórza, zaś ku południowemu zachodowi wyraźnie opadają w nizinę, na której leżą miasta Baia Mare i Satu Mare. Niekiedy z gór Gutâi wyodrębnia się góry Igniş (część położona na zachodzie), oraz góry Lăpuş (obszary graniczące na wschodzie z górami Ţibleş).
Najwyższy szczyt nosi tę samą nazwę co całe pasmo – Gutâi (1443 m.). Góry te pokryte są liściastym i mieszanym lasem, z którego wyłaniają się raz po raz skaliste częściowo szczyty i niewielkie grańki. Jedną z najpiękniejszych i charakterystycznych jest Creasta Cocoşului (Koguci Grzebień,1428 m.), położona niedaleko głównego szczytu pasma.
Środkową część gór Gutâi przecina szosa Baia Mare – Sighetu Marmaţiei, przechodząca przez przełęcz Gutâi (987 m.). Większy ruch turystyczny i turystyczna infrastruktura skupiają się na obrzeżach pasma, głównie w rejonie Baia Mare. Szlaki turystyczne są zazwyczaj kiepsko oznaczone. Wędrówkę dość dzikimi górami Gutâi dopełnia kulturowe bogactwo regionów Oaş i Maramureş z drewnianymi cerkwiami oraz „Wesołym Cmentarzem” w Săpânţa.
Na północny zachód od gór Gutâi wyodrębnia się niewielkie pasmo Oaş (węg. Avas), mające charakter lesistego pogórza, leżące częściowo w granicach Rumunii, częściowo Ukrainy.
Munţii Ţibleş (węg. Cibles)
Pasmo to należy do części wulkanicznej Karpat Wschodnich. Od zachodu granicą pasma jest droga gruntowa Botiza – Suciul de Sus (granica z górami Gutâi); na północy granica biegnie doliną Izy; od wschodu granicę droga Săcel – Salva (dolina Sălăuţa i przełęcz Şetref, będąca granicą z Górami Rodniańskimi); ku południowi góry Ţibleş przechodzą w niewysokie pogórza, ciągnące się ku dolinie Wielkiego Samoszu.
Kulminacją pasma jest leżący w jego centralnej części Vârful Ţibleş (1839 m.). Rejon głównego grzbietu w rejonie tego szczytu ma charakter połoninny; poza tym góry te pokryte są lasem, a częściowo polanami pasterskimi. W głębi gór nie ma infrastruktury turystycznej.
Na obrzeżach pasma znajduje się sporo marmaroskich drewnianych cerkwi, w tym najstarsza z nich „Cerkiew Na Wzgórzu” w miejscowości Ieud z 1364 r. Atrakcję samą w sobie stanowi przejazd malowniczą linią kolejową przebiegającą doliną Sălăuţa oraz przez przełęcz Şetref, pograniczem gór Ţibleş oraz Gór Rodniańskich.
Munţii Maramureşului (węg: Máramarosi-havasok, pol : Góry Marmaroskie, Marmarosze)
Powierzchnia Gór Marmaroskich posiada w przybliżeniu kształt elipsy, której oś biegnie z południowego wschodu na północny zachód. Długość głównego grzbietu (stanowiącego granicę rumuńsko-ukraińską) wynosi 93 km., przy czym pod względem wysokości i długości dominują ramiona górskie odgałęziające się od niego na południe i zachód. Tam też znajdują się najwyższe szczyty: Fărcăul (1961 m.), Mihailecul (1920 m.), Toroiaga (1939 m.), czy Bardău (1854 m.). Najwyższym szczytem grzbietu głównego jest Pop Ivan (1940 m.). W obrębie Rumunii granicę pasma stanowi na zachodzie i południu dolina Vişeu po przełęcz Prislop, na wschodzie potok Cibo i Złota Bystrzyca.
Góry Marmaroskie posiadają urozmaiconą budowę geologiczną, na którą składa się zarówno flisz karpacki, jak i wapienie, dolomity, czy skały wulkaniczne. Wśród typowych pięter roślinnych charakterystyczna jest kosodrzewina, tworząca niekiedy nieprzebyty gąszcz. Góry Marmaroskie są ostoją głuszca, którego rezerwat znajduje się w rejonie przełęczy Prislop.
Góry Marmaroskie są interesujące ze względu na swe położenie na historycznych pograniczach. W rejonie szczytu Hnitessa (1759 m.) schodziły się niegdyś granice Rzeczypospolitej, Węgier i Mołdawii; w okresie międzywojennym na szczycie Stog (1643 m.) zbiegały się granice Polski, Czechosłowacji i Rumunii.
Nie istnieją tu żadne oznakowane szlaki, a wiele obszarów jest trudnych orientacyjnie, czy wręcz niedostępnych ze względu na gęste zarośla kosówki. Dodatkowy problem stanowią trudności formalne związane z granicą państwową. W górnych partiach dolin zlokalizowane są strażnice wojskowe – zdarzają się przypadki zawracania turystów, zamierzających wędrować w stronę głównego, granicznego grzbietu.
Swoją historię ma w Górach Marmaroskich turystyka polska, której początki wiążą się m.in. z osobami Hugona Zapałowicza i Mieczysława Orłowicza. W okresie międzywojennym, gdy północno wschodnia część tych gór należała do Polski – były one celem wycieczek wielu mieszkańców Lwowa i innych miast kresowych.
Jedną z głównych atrakcji tych gór jest kolejka wąskotorowa w dolinie Wazeru, zwana „Mocaniţa”, zbudowana 1927 – 34 i przedłużona w 1954 r. Warte odwiedzenia są także leżące u podnóży Gór Marmaroskich cerkwie, m.in. w Poienile de Sub Munte i Borşa.
Z regionem Maramuresz oraz terenami sąsiednimi wiążą się walki polskich Legionów w latach 1914 – 15. Zacięte boje w Karpatach Wschodnich i ich rejonie toczyły się przez około pół roku, między innymi podczas niezwykle ciężkiej zimy (bitwa pod Kirlibabą). W tym też czasie oddziały polskie zorganizowane zostały formalnie w Drugą Brygadę.
Munţii Rodnei (Munţii Rodna, węg. Radnai-havasok, pol. Góry Rodniańskie, Alpy Rodniańskie, Góry Rodna, Rodniany, niem. Rodna-Gebirge)
Są to najwyższe góry w obrębie Karpat Wschodnich. Granicę pasma stanowią: na zachodzie droga i linia kolejowa Salva – Săcel, biegnące doliną Sălăuţa i przez przełęcz Şetref [825 m.] (granica z górami Ţibleş), na północy w przybliżeniu szosa, biegnąca z doliny Vişeu [Wyszów] przez przełęcz Przysłop (1416 m.) do doliny Bistriţa Aurie [Złota Bystrzyca], (granica z Górami Marmaroskimi), na wschodzie trakt z doliny Bistriţa Aurie do Valea Mare w dolinie Someşul Mare [Samoszu Wielkiego] (granica z górami Suhard), na południowym wschodzie i południu dolina Samoszu Wielkiego do miejscowości Salva (częściowo granica z pasmem Bârgau).
Główny grzbiet ma przebieg równoleżnikowy i długość około 60 km. Ciągnie się on od przełęczy Şetref (826 m.) do przełęczy Rotunda (1277 m.), na znacznej długości przekraczając wyraźnie wysokość 2000 m. Najwyższy szczyt Gór Rodniańskich, Pietrosul (2303 m.), leży w grzbiecie bocznym, oddzielającym się od grzbietu głównego w szczycie Rebra (2221 m.). Budowę geologiczną pasma stanowią przede wszystkim łupki krystaliczne i granity.
Góry Rodniańskie nazywa się nieco pretensjonalnie „Alpami” ze względu na charakter rzeźby, którą kontrastują one mocno z innymi, niższymi i połoninnymi pasmami Karpat Wschodnich. Na krajobraz pasma składają się ostre, częściowo poszarpane i skaliste granie, dość strome nieraz zbocza, zasłane piarżyskami, a także polodowcowe kotły z licznymi jeziorkami. Najciekawszymi krajobrazowo partiami Rodnianów jest rejon ich najwyższego szczytu Pietrosula (2303 m.) oraz Rebry (2221 m.). Niezwykle imponująco prezentuje się także szczyt Ineul (2279 m.) we wschodniej części gór, wyróżniający się swym stożkowatym, ostrym kształtem.
Alpy Rodniańskie – widok na Ineu
W masywie leży około trzydziestu niewielkich oczek wodnych, z których największe leży u stóp Pietrosula i liczy zaledwie 0,8 ha powierzchni. W południowej części gór znajduje się jedna z najgłębszych jaskiń rumuńskich – Izvorul Tăuşoarelor (600 m. głębokości).
Ochrona przyrody ma w Górach Rodniańskich swoje długie tradycje. Od 1932 istnieje rezerwat w rejonie Pietrosula (3300 ha), w r. 1979 wpisany na listę rezerwatów biosfery UNESCO. W 1990 r. utworzono (przynajmniej formalnie) Park Narodowy Rodna, obejmujący pokaźny obszar 54464 ha. Góry Rodniańskie są jednym z bardziej interesujących obszarów karpackich pod względem florystycznym, gdyż wiele gatunków roślin ma tu swe granice występowania. Z ciekawych zwierząt, obok dużych drapieżników karpackich, warto wymienić kozicę, świstaka, orła przedniego i sępa płowego.
Alpy Rodniańskie – widok na Gargalău
Z Górami Rodniańskimi wiąże się ściśle historia turystyki polskiej, czego pamiątką jest utrwalenie się w naszej literaturze nazwy „Wodospady Orłowicza”, odnoszącej się do malowniczych kaskad pod masywem Pietrosula. Góry te są z powodu wysokości i atrakcyjności bardziej uczęszczane niż pasma sąsiednie, dlatego też szlaki są tu lepiej znaczone. Podejścia od północy są krótsze, podejścia od południa zajmują dzień drogi lub więcej. Przejście grzbietu głównego trwa ok. 5 dni. Główną bazą wypadową jest miasteczko Borşa u północnych podnóży Pietrosula, wznoszącego się ponad miejscowość 1600 – metrową piramidą. Baza noclegowa skupia się głównie u podnóży gór, gdzie ostatnio powstało kilka nowych obiektów. Nieco bliżej grzbietu głównego istnieje czynna latem chatka, zbudowana na miejscu spalonego schroniska Puzdrele. Ostatnio z uwagi na istnienie parku narodowego wprowadzono ograniczenia w biwakowaniu.
Północnymi podnóżami Gór Rodniańskich oraz przez przełęcz Prislop (1416 m.) przebiega kręta, górska droga, łącząca region Maramuresz z Bukowiną. Corocznie w sierpniu na przełęczy Prislop odbywa się festiwal folklorystyczny „Hora de la Prislop”, mający źródła w owczych targach.
 |
 |
 |
Munţii Suhard (Munţii Suhardului)
Góry Suhard to niezbyt rozległe pasmo, ciągnące się na wschód od Gór Rodniańskich i przez niektórych do nich zaliczane. Granice gór Suhard stanowią: na północy i i zachodzie dolina rzeki Bistriţa do Vatra Dornei (granica z Obczynami Bukowińskimi), na południu w przybliżeniu linia kolejowa Vatra Dornei – Ilva Mică (granica z pasmem Bârgău), na zachodzie droga wiodąca doliną Someşul Mare i przez przełęcz Rotunda do doliny Bistriţa Aurie (granica z Górami Rodniańskimi).
Góry Suhard mają krystaliczną budowę; są równocześnie niższe od niedalekich Gór Rodniańskich oraz Gór Kelimeńskich. Główny grzbiet ciągnący się z północnego zachodu na południowy wschód osiąga przeważnie ok. 1500 – 1700 m. Leżący w głównym grzbiecie najwyższy szczyt, Omul, wznosi się na wysokość 1932 m. Typowy krajobraz Suhard stanowią wznoszące się ponad las połoninne grzbiety, z rzadka gdzieniegdzie urozmaicone przez kosodrzewinę.
Najpoularniejszy szlak biegnie ze znanego udrowiska i letniska Vatra Dornei przez główny grzbiet i szczyt Omul na przełęcz Rotunda. Jego przejście zajmuje ok. 3 dni. W górach nie ma bazy noclegowej. Oparcie dla turysty dają tu liczne bacówki, które w dużej mierze są często nieużywane przez pasterzy. Góry te są łatwo dostępne od linii kolejowej Dej – Suceava.
Muntii Bârgău (węg. Borgói-hegy)
Góry Bârgău stanowią niezbyt rozległy i rzadko zwiedzany masyw, ograniczony od północy linią kolejową Vatra Dornei – Salva (granica z górami Rodnei i Suhard), od południa zaś szosą Vatra Dornei – Bistriţa (granica z Górami Kelimeńskimi). Najwyższym szczytem jest Heniul Mare (1612 m.). Góry te pokryte są lasami i polanami pasterskimi.
Obcinele Bucovinei (Obczyny Bukowińskie)
Nazwą tą określa się kilka grzbietów górskich leżących na dość rozległym terenie pomiędzy doliną górnej Bistriţy a Wyżyną Suczawy. W ten sposób granice Obczyn Bukowińskich w obrębie Rumunii można przeprowadzić na zachodzie doliną Cibo i Bystrzycy (granice z Górami Marmaroskimi i górami Suhard); na południu granica biegnie wzdłuż szosy Iacobeni – Câmpulung Moldovenesc (granica z górami Rarău – Giumalău); na południowym wschodzie granica biegnie wzdłuż rzeki Moldovy i biegnącej nią linii kolejowej; na wschodzie umowną granicę z Wyżyną Suczawy stanowi szosa Păltinoasa – Vicovu de Jos.
Najwyższe z grzbietów Obczyn to Obcina Mestecaniş ze szczytem Capu (1661 m.) oraz Obcina Feredeu (1494 m.), leżące na zachodzie obszaru; rejony te są zarazem bardzo słabo zaludnione. Tereny leżące w części wysuniętej najdalej na wschód posiadają charakter pogórza i są zaludnione znacznie gęściej.
Obczyny Bukowińskie porastają lasy, które na zachodzie obszaru mają charakter typowych lasów dolnoreglowych z dominującym udziałem jodły, buka i świerka oraz w wyższych obszarach charakter górnoreglowych borów świerkowych; na wschodzie w lasach dominują buki, a w niższych partiach także dęby. W rejonie najwyższych szczytów znajdują się niewielkie połoniny. Obczyny Bukowińskie są rzadkim celem wypraw typowo górskich, natomiast teren ten poznaje się zazwyczaj przy okazji zwiedzania sławnych „malowanych monastyrów”. We wschodniej części obszaru Obczyn znajdują się ponadto ośrodki rumuńskiej polonii – Cacica (Kaczyka), Soloneţu Nou (Nowy Sołoniec), Poiana Micului (Polana Mikuli), Pleşa (Plesza).
Munţii Călimani (węg. Kelemen-havasok, pol. Góry Kelimeńskie, Kelimeny, niem. Kelemen-Gebirge)
Góry Kelimeńskie stanowią rozległą grupę górską, należącą do pasa wulkanicznego. Jest to zarazem drugie pod względem wysokości pasmo górskie Karpat Wschodnich. Granice Gór Kelimeńskich wyznaczają: na północnym zachodzie i północy szosa Bistriţa – Vatra Dornei, od wschodu w dużym przybliżeniu linia Vatra Dornei – Kotlina Bilbor, od południa linia kolejowa biegnąca z Topliţy w dół dolinyMaruszy; na zachodzie orientacyjną granicą jest linia Reghin – Bistriţa.
Góry te mają krągło pofałdowane, przyjemne w wędrówce pogórze i nieco odmienny grzbiet główny, z trawiastymi wypłaszczeniami, skalistymi szczytami i niekończącymi się jałowcowymi polami. Grzbiet ten, ciągnący się przez ok. 60 km., ma w przybliżeniu przebieg równoleżnikowy, osiągając w najwyższych partiach ok. 1600 – 2000 m. wysokości. Najwyższym szczytem tych gór jest Pietrosul Călimanului (2100 m., spolszczona nazwa Pietros Kelimeński). Jego masyw, charakteryzujący się ładną rzeźbą, przypomina niektórym „królową polskich Beskidów” – Babią Górę.
W 1993 r. utworzono Park Narodowy Călimani. Obejmuje on 24054 ha., przede wszystkim w najwyższych partiach gór. W parku znalazły się lasy piętra dolnego i górnego regla, niewielkie połacie kosodrzewiny, a także murawy wysokogórskie. Wśród roślinności na wymienienie zasługują endemiczne gatunki tojadów, dzwonków i goździków. Żyją tu także wszystkie duże drapieżniki karpackie. Na terenie parku (w północno wschodniej części Kelimenów) leży rezerwat „Doisprezece Apostoli” (Dwunastu apostołów), obejmujący interesującą grupę skał andezytowych. W górach tych znajduje się także jeziorko Lacul Iezer.
Obok terenów dzikich i rzadko odwiedzanych spotykamy niestety w Górach Kelimeńskich także obszary zdewastowane. Należy do nich rejon Negoiu Românesc (1889 m.), który został w latach 80. zamieniony w kopalnię odkrywkową siarki. Przedsięwzięcie to spowodowało kolosalne zanieczyszczenie terenu. Nieopłacalnego wydobycia następnie zaniechano, a większość urządzeń pozostała rdzewiejąc. Dewastacja krajobrazu jest właściwie nieodwracalna.
Masyw dostępny jest od linii kolejowych zarówno od północy, jak i od południa. Szlaki turystyczne są w stanie raczej kiepskim, a na niektórych odcinkach ich ścieżki przechodzą przez mylne pola jałowcowe. Brak schronisk nie jest zbyt dotkliwy z uwagi na dużą ilość bacówek na grzbietach: na szczycie Reţiţiş znajduje się stacja meteorologiczna. Położenie Gór Kelimeńskich sprawia, iż podczas dobrej widoczności panoramy z ich szczytów są bardzo rozległe – oglądać stąd można całe górskie otoczenie Siedmiogrodu.
Muntii Gurghiu (Muntii Gurghiului, węg. Görgen-havasok, niem. Görgeny-Gebirge)
Pasmo Gurghiu jest dość obszerną grupą górską, należącą do pasa wulkanicznego. Granicę północno zachodnią, północną i wschodnią stanowi dolina Maruszy (granice z górami Kelimeńskimi oraz Giurgeu); granica południowo wschodnia i południowa biegnie wzdłuż szosy, która wychodząc z Gheorgheni i przekroczywszy przełęcz Liban (Sicaş) podąża w dół doliny Târnava Mare (granica z górami Harghita); na zachodzie góry Gurghiu przechodzą w pogórza.
Najwyższy szczyt tych gór stanowi Saca (1777 m.), inne wybitne wzniesienia to Amza (1695 m.), Tatarca (1690 m.) i Bătrăna (1634 m.). Pomimo takich wysokości bezwzględnych krajobraz gór Gurghiu nie odznacza się zbyt śmiałymi rysami. Pasmo pokryte jest mieszanymi i iglastymi lasami, oraz polanami, a w najwyższych rejonach niewielkimi połoninami. W górach tych, poza przełęczą Bucin (1287 m.), przez którą przebiega szosa Sovata – Gheorgheni, nie ma zagospodarowanych obiektów turystycznych. Szlaki są nieodnawiane, a ruch turystyczny jest niewielki.
Munţii Harghita (węg. Hargita)
Rozległe góry Harghita są częścią pasa wulkanicznego. Granice pasma stanowią: na północnym zachodzie droga Odorheiu Secuiesc – Gheorgheni, biegnąca częściowo doliną Târnava Mare (granica z górami Gurghiu), na północnym wschodzie i wschodzie szosa i linia kolejowa Gheorgheni – Miercurea Ciuc – Brasov, biegnące częściowo doliną Aluty (granice z górami Giurgeu, Ciuc, Bodoc); na południu szosa Malnaş – Rupea (granice z górami Baraolt). Ku południowemu zachodowi góry te przechodzą w niewysokie pogórza.
Wysokości bezwzględne najwyższych szczytów są dość znaczne (1700 – 1800); najwyższy szczyt, Harghita Mădăraş (węg. Madarasi Hargita), osiąga 1800 m. Zarazem góry te w swym krajobrazie są dość „rozpłaszczone” i nie sprawiają wrażenia zbyt wybitnego. Świerkowe przeważnie lasy (dość przetrzebione) sięgają znacznych wysokości i porastają nawet bliskie sąsiedztwo najwyższych szczytów, w których to rejonach znajdują się niewielkie połoninki. Charakterystyczne dla masywu są zbiorowiska roślinne związane z podłożem podmokłym, chronione przez kilka rezerwatów. Wśród nich na wymienienie zasługuje Lacul Dracului (węg. Ördög-tó, czyli Diabelskie Jezioro) będące właściwie zabagnionym, porośniętym lasem terenem dawnego wulkanicznego krateru, posiadającym interesująca florę.
W górach tych zetknąć się można z tradycyjnym, choć częściowo zanikającym pasterstwem. W paśmie Harghita i na jego obrzeżach znajduje się kilka uzdrowisk, co wiąże się z występowaniem na tym terenie dużej ilości źródeł mineralnych.
Ruch turystyczny koncentruje się w centralnej części gór, w rejonie ich najwyższego szczytu Harghita Mădăraş z niedalekim i dość porządnym schroniskiem, a także koło uzdrowiska Harghita Băi (węg. Hargitafürdö) leżącego u stóp Harghita Ciceu (węg. Csicsoi Hargita, 1759 m). Gośćmi w tych terenach są zazwyczaj zamieszkujący okolice pasma Szeklerzy i przyjeżdżający tu Węgrzy. W innych obszarach tych gór właściwie nie spotyka się turystów. Szlaki są w większości nieodnawiane; nawet na głównej trasie istnieją kłopoty z oznakowaniem.
Munţii Baraolt (węg. Baróti -Hegyseg, niem. Baroter-Gebirge)
Masyw Baraolt jest południowym przedłużeniem gór Harghita, od których oddziela go szosa Malnaş – Rupea. Granice na wschodzie, południu i zachodzie stanowi wielkie zakole Aluty (na wschodzie granica z górami Bodoc, na wschodzie w górami Perşani). Najwyższym wierzchołkiem tych lesistych i niewybitnych gór jest Gheorghe (1017 m.).
U wschodnich podnóży gór leży jeden z ośrodków Szeklerszczyzny, Sfântu Gheorghe (Sepsiszentgyörgy), miasto w przeszłości zamieszkiwane przez szeklerską elitę intelektualną; obecnie znajduje się tu Szeklerskie Muzeum Narodowe.
Masivul Rarău – Giumalău
Jest to grupa górska składająca się się z dwóch wyodrębniających się szczytów, od których pochodzi ogólna nazwa pasma. Granicę masywu Rarău – Giumalău stanowią: na północy rzeka Moldova, na wschodzie w przybliżeniu droga Frasin – Gemenea – przełęcz Curmătura Prislop – Chiril (nieco problematyczna granica z Obczynami Bukowińskimi i górami Stânişoarei), na południu i wschodzie rzeka Bistriţa (granica z górami Bystrzyckimi i Suhard), na północnym wschodzie szosa Iacobeni – Câmpulung Moldovenesc (granica z Obczynami Bukowińskimi).
Najwyższym szczytem jest Giumalău (1857 m.); nieco na wschód, za wybitnym obniżeniem wznosi się Rarău (1650 m.). Główny składnik budowy tych gór stanowią łupki krystaliczne. Występują tu także dolomity i wapienie, tworzące nieraz fantazyjne formy (rezerwat „Pietrele Doamnei” – Skały Księżniczki pod szczytem Rarău). W lasach pasma znajduje się kilka rezerwatów, chroniących zachowane w dość pierwotnym stanie połacie dolnego i górnego regla, m.in. „Codrul Secular Slătioara” (Wiekowy Bór Slătioara) i „Codrul Secular Giumalău”. Najwyższe szczyty mają charakter połonin; rozpościerają się z nich dalekie panoramy na znaczny obszar Karpat Wschodnich.
Zagospodarowanie turystyczne w głębi masywu stanowią trzy schroniska. Dwa wznoszą się w rejonie szczytu Rarău (jedno sympatyczniejsze, drugie modernistyczno – socrealistyczne, a zarazem nieco zaniedbane), trzecie znajduje się na południowych stokach Giumalău. Jakość oznakowania szlaków turystycznych jest średnia.
Pietrele Doamnei – Skały Księżniczki pod szczytem Rarău
Munţii Bistriţei (węg. Beszterce-hegy, pol. Góry Bystrzyckie)
Góry te leżą w środku masywu wschodniokarpackiego, będąc ze wszystkich stron otoczone innymi pasmami górskimi. Granice Gór Bystrzyckich wyznaczają: na północy i wschodzie dolina rzeki Bistriţa (granice z masywem Rarău – Giumalău i górami Stânişoarei), na południu dolina Bistricioary (granice z górami Ceahlău i Giurgeu), na zachodzie w dużym przybliżeniu linia Kotlina Bilbor – Dorna Arini (granica z górami Călimani).
W paśmie gór Bistriţei można wydzielić dwie części. W nieco wyższej części południowej wznosi się najwyższy szczyt – Budacu (1859 m.); część północna kulminuje w szczycie Pietrosu (1791 m.). Krajobrazy gór są przeważnie lesiste; najwyższe szczyty posiadają charakter połonin, gdzieniegdzie pojawiają się formacje skalne.
Góry te są raczej rzadko odwiedzane przez turystów. Malowniczy rejon u podnóży gór stanowi przełom rzeki Bistriţa pomiędzy Górami Bystrzyckimi a masywem Rarău – Giumalău, gdzie znajduje się schronisko „Zugreni”. W głębi gór nie ma bazy noclegowej. U podnóży pasma leżą niewielkie uzdrowiska Bilbor i Broşteni.
Munţii Stânişoarei
Nazwą tą określa się bardzo rozległy teren. Na północy i północnym wschodzie granica gór Stânişoarei biegnie wzdłuż doliny Moldovy (na krótkim obcinku granica z Obczynami Bukowińskimi); na wschodzie granicą gór, (które obniżają się ku Mołdawii) jest w przebliżeniu szosa Vadu Moldovei – Târgu Neamţ – Piatra Neamţ; na południu i zachodzie granica biegnie bardzo długo doliną Bistriţy (granice z górami Tarcău, Ceahlău, i Bistriţei); granica północno wschodnia przebiega w przybliżeniu wzdłuż gruntowej drogi Chiril – przełęcz Curmătura Prislop – Stulpicani, skąd drogą asfaltową do Frasin (granica z masywem Rarău – Giumalău).
Najwyższym szczytem jest Bivolul (1530 m.), inne wzniesienia są z reguły znacznie niższe. Góry zbudowane są z piaskowców. Tereny gór Stânişoarei są przeważnie lesiste, występują tu także rozległe polany. Pasmo nie jest częstym celem wędrówek górskich. U podnóży gór leży duża ilość starych, prawosławnych klasztorów, koncentrujących się wzdłuż południowych i wschodnich stoków masywu.
Munţii Ceahlău (węg. Csalhó)
Ceahlău stanowią jedno z najpiękniejszych pasm górskich Rumunii. Granice pasma stanowią: od strony północno zachodniej dolina Bistricioary pomiędzy miejscowością Tulgheş a miejscowością Bistricioara (granica z górami Bistriţei), od strony północno wschodniej i wschodniej zbiornik zaporowy Bicaz (granica a górami Stânişoarei), od południowego wschodu dolina potoku Bicaz pomiędzy miastem Bicaz a miejscowością Bicazu Ardelean (granica z górami Tarcău). Niejednoznaczna jest kwestia granicy południowo zachodniej. Niektórzy przeprowadzają ją wzdłuż traktu Tulgheş – Bicazu Ardelean, inni przesuwają ją dalej, do dna wąwozu Bicaz.
Zróżnicowaną budowę geologiczną stanowią margle, piaskowce, zlepieńce wapienne i wapienie. W swych centralnych, najwyższych partiach góry Ceahlău posiadają charakter urozmaiconego masywu stołowego, wysoko wyniesionego ponad okoliczne doliny. Ten rejon gór obfituje także w dużą ilość fantastycznych form skalnych. Najwyższym szczytem masywu jest Ocolaşul Mare (1907), natomiast częściej zwiedzana jest Toaca (1904 m.). Stoki gór do wysokości 1400 -1500 m porastają lasy z przewagą drzew iglastych, świerków i jodeł, powyżej nich rozciągają się partie połoninno skaliste (oraz niewielkie połacie kosodrzewiny). Od centralnej części Ceahlău wybiegają ponadto niższe grzbiety górskie, porośnięte lasami iglastymi i mieszanymi.
Główna część gór stanowi formalnie od 1971 r. park narodowy „Ceahlău” o powierzchni 16891 ha. W parku znalazły się interesujące formy skalne a także lasy dolnego i górnego regla, niewielkie połacie kosodrzewiny oraz murawy wysokogórskie. Wśród roślin występuje tu wiele gatunków zagrożonych wyginięciem. Żyją tu wszystkie duże drapieżniki karpackie.
U podnóży gór znajduje się stacja klimatyczna Durău a także schronisko Izvoru Muntelui, w nieco wyższych partiach leży schronisko Făntănele, a w centralnej części masywu – schronisko Dochia. Szlaki turystyczne łączą centrum gór z kilkoma punktami wypadowymi po różnej stronie, a także umożliwiają dotarcie w inne pasma górskie. Na wschód od pasma Ceahlău leży Jezioro Bicaz, będące dużym zbiornikiem zaporowym (ok. 3000 ha).
Munţii Hăsmaş (Munţii Hăghimaş, Munţii Hăghimaşul, węg. Nagyhagymás-havasok, pol. Hasmasz)
Hăsmaş stanowią bardzo ciekawe pod względem krajobrazowym pasmo, zewsząd otoczone innymi masywami górskimi. Granicę wschodnią pasma stanowi kiepski trakt Bicaz Chei – Lunca de Jos (granica z górami Tarcău); granica południowa biegnie wzdłuż linii kolejowej łączącej miejscowość Lunca de Jos z kotliną Ciucului (granica z górami Ciuc); granica zachodnia przebiega wzdłuż górnej Aluty (granica z górami Giurgeu). W przypadku północnych części gór wyznaczenie granicy pasma jest nieco skomplikowane, a opracowania nie są w tym względzie jednoznaczne (granica z górami Ceahlău).
Główną część gór stanowi grzbiet, ciągnący się od wąwozu Bicaz do przełęczy Damuc (980 m.) Grzbiet ten zbudowany jest ze skał krystalicznych z udziałem urozmaicających go wapieni. Kulminuje on w szczycie Hăsmaşul Mare (1739 m.). Jest częściowo lesisty, częściowo odkryty, w wielu miejscach podcięty urwiskami i urozmaicony fantazyjnymi formami wapiennymi.
Wąwóz Bicaz (wedle niektórych będący granicą gór Hăsmaş, według innych leżący w ich obrębie) jest najbardziej znanym wąwozem rumuńskich Karpat. Najpiękniejsze, skaliste partie wąwozu rozciągają się na długości ok. 8 km pomiędzy jeziorem Lacul Roşu a miejscowością Bicaz Chei u wylotu wąwozu. Dnem kanionu płynie bystry potok o dużym spadku, a po obu stronach wznoszą się wyniosłe wapienne masywy o wysokościach względnych ok. 400 m., częściowo opadające pionowymi ścianami. Wśród drzewostanów przeważają charakterystyczne lasy jodłowo świerkowe, występują tu także buczyny i lasy mieszane.
Bicaz – widok z Piatra Ghilcoş na Lacul Roşu i Muntele Suhard
Nad wąwozem góruje kilka masywów górskich, z których najbardziej charakterystyczna jest skała Piatra Altarului (1147 m.), zdobyta po raz pierwszy w 1934 przez Ervina Csallnera i Waldemara Goldschmidta. Szczyt skały zwieńczony jest krzyżem; w czasach komunizmu na wierzchołku ustawiona była natomiast wielka czerwona gwiazda.
Biegowi płynącego przez wąwóz potoku towarzyszy szosa Gheorgeni – Bicaz, wspinająca się serpentynami na zbocza i przeciskająca się przez skalne gardziele. Wąwóz ściąga wielu amatorów, zarówno alpinistów, górołazów, jak i turystykę masową, która niestety przybiera częściowo niekontrolowane rozmiary.
Powyżej wąwozu Bicaz znajduje się Czerwone Jezioro (Lacul Roşu), powstałe w wyniku osuwiska w 1837. Zbiornik ten leży na wysokości 983 m., posiada niespełna 2 km., długości, oraz 15 m głębokości. Naturalna zapora, powstała w wyniku osuwiska, spiętrzyła wody na rzeczce Bicaz oraz potoku Suhard. Między jeziorem a wąwozem Bicaz znajduje się miejscowość Lacul Roşu.
Okolice wąwozu Bicaz są terenem występowania licznych gatunków roślin górskich oraz wapieniolubnych, a także ostoją zwierzyny. Pośród ssaków, oprócz gatunków popularnych żyją tu także niedźwiedź, wilk, ryś, kozica; z ptaków w wśród tutejszych mateczników utrzymuje się między innymi głuszec, a także liczne gatunki ptaków drapieżnych. Teren wąwozu Bicaz, jak również Czerwone Jezioro stanowią (przynajmniej formalnie) park narodowy o powierzchni 2128 ha; ochroną rezerwatową objęto jaskinię Munticelu w rejonie Bicaz Chei.
Dość liczna baza noclegowa skupia się w rejonie Lacul Roşu i wąwozu Bicaz; sympatyczne schronisko znajduje się pod Piatra Singuratica na głównym grzbiecie. Szlaki turystyczne są utrzymane w stopniu zróżnicowanym, w rejonach bardziej uczęszczanych w stopniu raczej zadowalającym.
Munţii Giurgeu (Munţii Giurgeului, węg. Gyergyói-havasok, niem. Gyergyoi-Gebirge)
Góry Giurgeu leżą na północno-wschodnich kresach Siedmiogrodu. Na północy granicą gór Giurgeu jest kotlina Bilbor oraz Bisticioara (granica z górami Bistriţei); granica wschodnia biegnie początkowo wzdłuż potoku Tulgheş, potem ma dość niejasny przebieg, a następnie przebiega wzdłuż Aluty (są to częściowo problematyczne granice z górami Ceahlău i Hăsmaş); granica zachodnia biegnie doliną Maruszy (granica z górami Harghita i Gurghiu).
Najwyższe szczyty osiągają ok. 1400 – 1500 m. wysokości ( Prisca, 1544 m.) Góry te pokryte są przeważnie iglastym lasem z przewagą świerków i jodeł, jest tu też sporo widokowych hal; w lesistych dolinach widać niestety także skutki dość rabunkowej gospodarki leśnej.
Giurgeu są rzadko celem wycieczek jako same w sobie, choć posiadają szlaki turystyczne; zwiedzane bywają niekiedy przy okazji dojścia w góry Hăsmaş. Przez widokową przełęcz Păngrâţi (1256 m.) przebiega kręta droga łącząca Gheorgheni z rejonem wąwozu Bicaz. U północno wschodnich podnóży gór leży znane uzdrowisko Borsec, słynące z częściowo butelkowanych wód mineralnych. W okolicy znajdują się jaskinie: Lodowa i Niedźwiedzia.
Munţii Tarcău (węg. Tarkö-hegy)
Tarcău stanowią rozległą grupę górską, położoną w środkowej części rumuńskich Karpat Wschodnich. Granice północne pasma biegną dolinami rzek Bicaz (poniżej słynnego wąwozu) oraz Bistriţa (granice z górami Ceahlău i Stânişoarei); na wschodzie góry Tarcău przechodzą w pogórza określane mianem Subkarpat Mołdawskich (orientacyjna granica biegnie doliną Tazlău); granicę południową i południowo wschodnią stanowi dolina rzeki Trotuş (granice z górami Nemira i Ciuc); granica zachodnia biegnie traktem Lunca de Jos – Bicaz Chei ( granica z górami Hăsmaş).
Wydziela się dwie równoległe do siebie, przebiegające południkowo części gór: właściwe pasmo Tarcău (najwyższy szczyt Grinduşul, 1664 m.) oraz pasmo Goşman (Piatra Goşman, 1363 m.), wydzielane niekiedy jako samodzielna grupa górska. Oba grzbiety są dość długie; posiadają po ok. 80 km. długości. Tereny te, przeważnie lesiste, częściowo zaś pokryte niewielkimi połoninami i halami, nie należą do najczęściej zwiedzanych.
Munţii Ciuc (Munţii Ciucului, węg. Csiki-havasok)
Góry Ciuc stanowią niezbyt wybitne pasmo górskie (Gura Muntelui, 1553 m.), leżące we wschodnim rejonie Szeklerszczyzny. Granice pólnocne i wschodnie pasma Ciuc biegną wzdłuż linii kolejowej Miercurea Ciuc – Dărmăneşti, w dużej części doliną Trotuş (granice z górami Hăsmaş i Tarcău); granice południowo wschodnie i południowe przebiegają wzdłuż biegu rzeki Uzul, następnie zakręcają na południe i biegną doliną Caşin, po czym zakręcają na zachód szosą do Tuşnad (granice z górami Nemira i Bodoc); granice zachodnie stanowi kotlina Ciucului (granica z górami Harghita).
Góry pokryte są lasem i opastwiskami; nieodnawiane szlaki turystyczne są rzadko penetrowane przez turystów. U zachodnich podnóży znajduje się główny ośrodek kraju Szeklerów – Miercurea Ciuc (węg. Csiksereda); nieopodal niej na stokach gór leży Csiksomlyö – ośrodek pielgrzymkowy związany z kultem maryjnym.
Munţii Nemira (Munţii Oituz, węg. Nemere)
Góry Nemira leżą w głównym trzonie Karpat Wschodnich. Na północy granice pasma biegną doliną Uzul (granica z górami Ciuc); na północnym wschodzie granicą jest rzeka Trotuş (granica z górami Tarcău); na południowym wschodzie granica przebiega szosą Oneşti – Târgu Secuiesc (granica z górami Vrancei); granica zachodnia biegnie doliną Caşin (granica z górami Bodoc i Ciuc).
Główny grzbiet ma charakter południkowy; najwyższym szczytem jest Nemira Mare (1649 m.), niewiele niższy jest Şandrul Mare (1640 m.). U wschodnich podnóży gór leży uzdrowisko Slănic Moldova. Nemira stanowią jedno z rzadziej zwiedzanych pasm górskich Rumunii
Munţii Bodoc (węg. Bodoki-hegyseg)
Bodoc stanowią niewielkie, lesiste pasmo, należace do części wulkanicznej Karpat. Granice gór Bodoc stanowią: na północy szosa wiodąca z Tuşnad do doliny Caşin (granica z górami Ciuc), na wschodzie dolina rzeczki Caşin (granica z górami Nemira), na południowym wschodzie kotlina Covasna, na zachodzie zaś dolina Aluty (granica z górami Baraolt i Harghita).
Główną osobliwością gór Bodoc jest Jezioro Św. Anny (Lacul sf. Ana, węg. Szent Anna-tö), leżące pod szczytem Ciomatul Mare (węg. Nagy Csomad, 1301 m.) w kotlinie będącej kraterem wygasłego wulkanu. Powierzchnia jeziora – które samo znajduje się na wysokości 970 m. – wynosi 19,50 ha, głębokość 7 m.; jest ono zbiornikiem bezodpływowym. Jezioro posiada swe miejsce w kulturze Szeklerów; położona nad nim kaplica św. Anny jest miejscem corocznych lipcowych pielgrzymek w święto patronki. W rejonie jeziora znajduje się schronisko turystyczne.
Niedaleko leży zagubione wśród lasów uzdrowisko Băile Bălvănyos (węg. Balvanyosfürdö) ze źródłami i gazami, w którego rejonie leży kilka grot. Góry Bodoc są niezwykle interesujące pod względem botanicznym (kilka rezerwatów, chroniących między innymi torfowiska). U podnóży gór leży znane uzdrowisko Băile Tuşnad (węg. Tustadfürdö). W jego rejonie rzeka Aluta przepływa ciasnym, malowniczym przełomem pomiędzy górami Bodoc a rozległym pasmem Harghita.
Munţii Vrancei
Góry Vrancei wraz z niedalekimi górami Întorsurii leżą w rejonie charakterystycznego zakrętu łuku Karpat z kierunku południkowego do kierunku równoleżnikowego. Granice pólnocno zachodnie gór Vrancei stanowi droga Târgu Secuiesc – Oneşti; na pólnocnym wschodzie, wschodzie i południowym wschodzie góry Vrancei przechodzą stopniowo w pogórza Subkarpat Mołdawskich i Multańskich; granica południowo zachodnia biegnie wzdłuż rzeki Buzău (granica z górami Intorsurii); na zachodzie góry Vrancei opadają w kotlinę Covasna.
Najwyższy szczyt, Goru, osiąga 1785 m. Z obszaru gór Vrancei wyodrębnia się niekiedy masyw Pentelu (1773 m.), leżący w części południowej. Krajobraz Vrancei stanowią przeważnie zaokrąglone grzbiety, głównie lesiste, a częściowo w rejonach najwyższych szczytów także połoninne. W części wschodniej znajduje się kilka interesujących, skalistych wąwozów.
Góry te leżą z dala od uczęszczanych szlaków i nie posiadają większej infrastruktury turystycznej; nieliczne schroniska (Cascada Putnei, Vinchel, De Vănatoare Tulnici) znajdują się dość nisko. Vrancei stanowią teren dla samodzielnych turystów, preferujących wędrówkę z własnym namiotem.
Munţii Întorsurii [W ich obrębie Munţii Ciucaş (Munţii Ciucaşului, węg. Csukás, pol. Cziukasz)]
Obszar ten leży w rejonie wyraźnego zakrętu łuku Karpat (stąd spotykana nieraz nazwa „Góry Zakrętu”). Rejon ten traktowany jest w literaturze dość niejednoznacznie (spotyka się np. nazwę Munţii Buzău obejmującą część terenów niniejszych oraz rejon leżącego poza nimi masywu Pentelu). Przybliżona wersja zasięgu terytorialnego podana poniżej wydaje się wersją najprostszą: granice północne i wschodnie gór Întorsurii biegną wzdłuż szosy Braşov – Buzău; na południu góry przechodzą w pogórza Karpat Multańskich; na zachodzie granicę stanowi szosa biegnąca z Ploeşti przez dolinę Teleajen i przełęcz Bratocea (1272 m.) do Braszowa; na pólnocnym zachodzie góry opadają ku Kotlinie Braszowskiej.
Góry Întorsurii, niejednolite pod względem krajobrazu, można podzielić na kilka pomniejszych jednostek, wśród których najbardziej wyodrębniają się: typowo połoninny masyw Siriu (1657 m.) oraz znane pasmo Ciucaş.
Góry Ciucaş wyróżniają się zarówno wysokością, jak i swoistym krajobrazem. Znaczna część terenu wypiętrzona jest ponad lasy i posiada częściowo połoninny, częściowo skalisty charakter. Najwyższy szczyt to Ciucaş (1954 m.). Wybitne i malownicze grzbiety tworzą: Bratocea – Tigăile Mici (1827 m.), oraz wyniosła, górująca nad okolicznymi dolinami grań Gropşoare (1883 m.). Góry Ciucaş budowane są przez twarde zlepieńce, spajające drobny bądź większy materiał skalny o dużej różnorodności, a także przez wapienie. O szczególnie oryginalnym charakterze gór Ciucaş decydują przede wszystkim fantazyjne formy skalne, występujące głównie w rejonie najwyższego szczytu („Plotkujące Staruchy”, „Diabelska Ręka”). Wśród lasów występują partie przepięknych borów dolnoreglowych. Bogaty i różnobarwny jest świat roślin kwiatowych.
U podnóży gór leży letniskowa miejscowość Cheia. W cerkwi klasztornej z pierwszej połowy XIX w. obejrzeć można ikony będące dziełem jednego z najwybitniejszych malarzy rumuńskich, Gheorge Tatarescu (1820 – 1894). W miejscowości ponadto muzeum przyrodnicze.
Zagospodarowanie turystyczne centralnej części masywu stanowią dwa schroniska: „Muntele Roşu”, do którego prowadzi kiepska droga z niszczejącym asfaltem (obok znajduje obok stacja sejsmiczna), oraz odmienne, niewielkie, drewniane schronisko „Ciucaş” o dość spartańskich warunkach. Szlaki, jak na standardy rumuńskie, znakowane są dość dobrze.
Munţii Gârbova (Grohotiş, Piatra Mare i Baiului)
Góry te stanowią południowo zachodnie zamknięcie głównego trzonu Karpat Wschodnich. Na północy opadają one ku Kotlinie Braszowskiej; granicą wschodnią jest szosa biegnąca z Braszowa przez przełęcz Bratocea (1272 m.) i dolinę Teleajen do Ploieşti (granica z górami Intorsurii); na południu góry przechodzą w pogórza określane mianem Subkarpat Multańskich; na zachodzie granicę stanowi główna szosa biegnąca z Ploieşti do Braszowa doliną Prahovy, przez przełęcz Predeal (1035 m.) i dolinę Timiş (granice z górami Bucegi i Postăvaru, należącymi do Karpat Południowych).
Obszar można podzielić na mniejsze jednostki. Dolina rzeki Doftana dzieli góry Gârbova na góry Baiului oraz góry Grohotiş; na północnym zachodzie w niedalekiej odległości od Braszowa leży masyw Piatra Mare; (w północno wschodniej części gór wydziela się także masyw Vaida. Najwyższy szczyt gór Gârbova stanowi Vf. Neamţu, osiągający 1923 m.; masyw Piatra Mare wznosi się na wysokość 1843 m., masyw Grohotiş kulminuje szczytem o wysokości 1768 m.; Vaida osiąga 1528 m. Krajobraz gór Gârbova ma na przeważającym obszarze charakter wznoszących się ponad gęste lasy połonin, od których wyraźnie wyróżnia się skalisty w partiach szczytowych masyw Piatra Mare.
Góry te, poza partiami położonymi w sąsiedztwie kurortów doliny Prahovy, nie są częstym obiektem penetracji turystycznej. Infrastruktura noclegowa skupia się na stokach gór Baiului w bezpośredniej bliskości popularnych ośrodków wczasowych i narciarskich. Oznakowanie szlaków turystycznych jest zadowalające w masywie Piatra Mare; poza nim jest dość stare i rzadkie. Oprócz wycieczek dłuższych celem wypadów jest kilka pojedynczych obiektów, jak np. wodospady Şapte Scări (Siedem Schodów). Wybitnym krajobrazowym akcentem podczas wędrówek w górach Gârbova jest silny kontrast pomiędzy typowym połoninnym krajobrazem Karpat Wschodnich, a leżącymi po drugiej stronie doliny Prahovy skalnymi ścianami gór Bucegi w Karpatach Południowych.
Munţii Perşani (węg. Persányi-hegyseg)
Obszar Perşani stanowią lesiste pogórza, zaliczane jeszcze do Karpat Wschodnich, a zarazem leżące u podnóży wschodniej części Karpat Południowych. Perşani rozciągają się pomiędzy Alutą (na północnym zachodzie, północy i północnym wschodzie), doliną Bârsa (na południowym wschodzie), a drogą Zarneşti – Sercaia (na południowym zachodzie).
Szczyty Perşani wznoszą się na przeważnie wysokość 700 – 900 m. W południowej części terenu leży oryginalna Magura Codlei (1292 m.), wybijająca się skalistą ścianą ponad okolicę (masyw ten zalicza się do Perşani, lub zeń wyłącza). Obszar pokryty jest w większości mieszanymi i liściastymi lasami. Trakty biegnące przez góry Perşani z Braszowa do Sigiszoary oraz Sybina były niegdyś ulubionymi miejscami rozbójników, zaczajających się na przejeżdżających tędy podróżnych.
Tomasz Poller